بیشترین دوران امامت حضرت سجاد (ع) مصادف بود با دوران خلافت  عبد

الملک بن مروان  که مدت ٢١ سال طول کشید.

میگویند : عبد الملک فردی خردمند،عاقل،دانشمند،فاضل،ادیب،باهوش،جبار،بسیار

باهیبت،فوق العاده سیاستمدار و دارای حسن تدبیر بود .

او پیش از رسیدن به قدرت ، یکی از فقهای مدینه به شمار میرفت .به زهد و

عبادت و دینداری شهرت داشت و اوقات خود را در مسجد با عبادت سپری

میکرد . به طوری که به او کبوتر مسجد میگفتند !

گویند:بعد از مرگ پدرش مروان ، هنگامی که خلافت به او رسید ، سرگرم

خواندن قرآن بود ، اما با شنیدن این خبر قرآن را بست و گفت : اینک بین من و

تو جدایی افتاد و دیگر با تو کاری ندارم !

او براستی از قرآن جدا شد و در اثر غرور قدرت ، چنان دستخوش مسخ

شخصیت گردید که مورخان از کارنا مه سیاه حکومت او به تلخی یاد میکنند . به

گفته ی مورخان او نخستین کسی بود که از امر به معروف جلوگیری کرد .

عبدالملک در مدت حکومت طولانی خود انچنان با ظلم و فساد و بیدادگری خو

گرفت که نور ایمان در دل او به کلی خاموش گشت . وی خود روزی به این امر

اعتراف کرد و به سعید بن مسیب گفت:

چنان شدم که اگر کار نیکی انجام دهم خوشحال نمیشوم واگر کار بدی از من سر

زند ناراحت نمیگردم! سعید بن مسیب گفت:مرگ دل در تو کامل شد