امام صادق علیه السلام ـ خطاب به ابو بصیر ـ :

« هر کس دو سوره عنکبوت و روم را در ماه رمضان ،

 در شب بیست و سوم بخواند ، به خدا قسم ـ اى ابو محمّد ـ

 او از اهل بهشت است و هرگز در این سخن استثنا نمى کنم

 و نمى ترسم که خداوند ، در این سوگند گناهى بر من بنویسد.

این دو سوره نزد خداوند ، جایگاهى والا دارند.»

 امام باقر علیه السلام:

 « هر کس شب بیست و سوم ماه رمضان را زنده بدارد و

 در آن صد رکعت نماز بخواند ، خداوندْ در زندگى اوگشایش مى دهد و

 کار دشمنان او را خود بر عهده مى گیرد و او را از غرق شدن ،

 زیر آوار ماندن ، سرقت ، و از شرّ دنیا مصون مى دارد

 و وحشت نکیر و منکر را از او بر مى دارد ، و او در حالى از گور

 خویش بیرون مى آید که نورش بر اهل رستاخیز مى تابد ،

 و نامه عملش را به دست راستش مى دهند و رهایى از آتش

 و عبور بر صراط و ایمنى از عذاب را براى او مى نویسند

 و بدون حساب وارد بهشت مى شود و در بهشت ،

از همنشینان پیامبران و صدّیقان و شهیدان و صالحان قرار داده مى شود

 و آنان چه نیکو همنشینانى اند!

« امام صادق علیه السلام به سختى بیمار شد. چون شب بیست و سوم فرا رسید ،

به غلامان خود دستور داد او را به مسجد بردند و آن شب را در مسجد بود.»

 « پیامبر خدا در دهه آخر ماه رمضان ، بستر خود را جمع مى کرد

و کمرش را مى بست و شب بیست و سوم ، خانواده خود را بیدار مى کرد.

و در آن شب ، به صورت خفتگان ، آب مى پاشید ».

امام صادق علیه السلام:

صبح روز شب قدر ، مثل شب قدر است. پس ، عمل و تلاش کن .

کفعمى از سید بن باقى نقل کرده که در شب بیست و یکم مى خوانى:

اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ، وَاقْسِمْ لى حِلْماً یَسُدُّ عَنّى بابَ الْجَهْلِ، وَهُدىً

 خدایا درود فرست بر محمد و آل محمد و چنان بردباریى بهره ام کن

که ببندد بر من دَرِ نادانى را و هدایتى

 تَمُنُّ بِهِ عَلَىَّ مِنْ کُلِّ ضَلالَةٍ، وَغِنىً تَسُدُّ بِهِ عَنّى بابَ کُلِّ فَقْرٍ، وَقُ       وَّةً

 به من ده که بر من منت نهد از رهانیدن از هر گمراهى و بى نیازیى

به من بده که درهاى انواع فقر را به تمامى بر من ببندد و نیرویى

 تَرُدُّ بِها عَنّى کُلَّ ضَعْفٍ، وَعِزّاً تُکْرِمُنى بِهِ عَنْ کُلِّ ذُلٍّ وَرِفْعَةً

 به من ده که هرگونه سستى را از من بازگرداند و

 عزتى که از هر خوارى مرا گرامى دارى و رفعت مقامى که بدان وسیله مرا

 تَرْفَعُنى بِها عَنْ کُلِّ ضَعَةٍ، وَاَمْناً تَرُدُّ بِهِ عَنّى کُلَّ خَوْفٍ، وَعافِیَةً

 از هر پستى بلند کنى و امنیتى که بوسیله آن هر ترسى را

از من دور کنى و تندرستى که بدان وسیله مرا از

 تَسْتُرُنى بِها عَنْ کُلِّ بَلاءٍ، وَعِلْماً تَفْتَحُ لى بِهِ کُلَّ یَقینٍ، وَیَقیناً تُذْهِبُ

 هر بلایى بپوشانى و دانشى که به آن هر یقینى را بر من مفتوح گردانى

 و یقینى که بدان وسیله

 بِهِ عَنّى کُلَّ شَکٍّ، وَدُعآءً تَبْسُطُ لى بِهِ الْإِجابَةَ فى هذِهِ اللَّیْلَةِ، وَفى

 هر شک و تردیدى را از من دور سازى و دعائى که اجابتش را بر من

 بگسترانى در همین امشب و در

 هذِهِ السَّاعَةِ السَّاعَةِ السَّاعَةِ السَّاعَةِ یا کَریمُ وَخَوْفاً تَنْشُرُ لى بِهِ

همین ساعت ... ... ... ... اى بزرگوار و ترسى به من بده که

کُلَّ رَحْمَةٍ، وَعِصْمَةً تَحُولُ بِها بَیْنى وَبَیْنَ الذُّنُوبِ، حَتّى اُفْلِحَ بِها

هر رحمتى را بدان وسیله بر من بگسترانى و مرا چنان خودنگهدار کن

که همان حالت میان من و گناهان حائل شود

عِنْدَ الْمَعْصُومینَ عِنْدَکَ، بِرَحْمَتِکَ یا اَرْحَمَ الرَّاحِمینَ.

و بدان وسیله در پیشگاه معصومین (و خود نگهداران)

 درگاهت رستگار باشم اى مهربانترین مهربانان.

و روایت شده که در شب بیست و یکم حمّاد بن عثمان

 بر حضرت صادق علیه السلام وارد شد حضرت سؤال کرد

که غسل کرده اى عرض کرد بلى فدایت شوم

پس حضرت حصیرى طلبید و حمّاد را نزدیک خود طلبید و مشغول نماز شد

 و پیوسته آن حضرت نماز خواند و حمّاد نیز خود را به آن حضرت چسبانیده بود

و نماز مى خواند تا از نمازهاى خویش فارغ شدند پس آن حضرت دعا کرد

 و حمّاد آمین گفت تا صبح طلوع کرد آن جناب اذان و اقامه گفت

و بعض از غِلْمان خود را طلبید و پیش ایستاد و نماز صبح خواند

در رکعت اوّل حمد و قدر و در دویّم حمد و توحید خواند

 و بعد از نماز مشغول به تسبیح و تحمید و تقدیس و ثناى بر خدا

 و صلوات بر پیغمبرصلى الله علیه وآله و دعا براى مؤمنین و مؤمنات

و مسلمین و مسلمات شد پس سر به سجده نهاد و مقدار یک ساعت

 بجز نفس چیزى از آن جناب شنیده نشد پس از آن این دعا را خواند

 لا اِلهَ اِلاَّ اَنْتَ مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ وَالْاَبْصارِ تا آخر دعا که در اقبالست

 و شیخ کلینى روایت کرده که حضرت باقرعلیه السلام

 در شب بیست و یکم و بیست و سیّم دعا مى خواند تا نیمه شب

 و بعد از آن شروع مى نمود به نماز خواندن و بدانکه در هر شب

از شبهاى این دهه غسل مستحب است و روایت شده

 که حضرت رسول صلى الله علیه وآله در هر شب این دهه غسل مى کرد

 و اعتکاف در این دهه مستحب است و فضیلت بسیار دارد

 و افضل اوقات اعتکاف است و روایت شده که مقابل دو حجّ و دو عمره است: 

وَکانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ الِهِ:

 اِذا کانَ الْعَشْرُ الْأَواخِرَ، اعْتَکَفَ فِى الْمَسْجِدِ، وَضُرِبَتْ لَهُ قُبَّةٌ مِنْ شَعْرٍ،

وَشَمَّرَ الْمیزَرَ، وَطَوى فِراشَهُ.

رسم رسول خدا صلى اللّه علیه و آله چنان بود که

چون دهه آخر ماه رمضان مى شد در مسجد معتکف مى شد

و چادرى موئین برایش مى زدند و کمر را محکم مى بست و

 بستر خواب را جمع مى کرد.

پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله):

مَن أحیى لَیلَةَ القَدرِ حُوِّلَ عَنهُ العَذابُ إلَى السَّنَةِ القابِلَةِ.

هر کس شب قدر را احیا بدارد، تا سال آینده عذاب از او بر داشته مى‏شود.

شب نوزدهم:

1- صد مرتبه "اَستَغفُرِاللهَ رَبی وَ اَتوبُ اِلَیه".

2- صد مرتبه " اَللّهُمَّ العَن قَتَلَةَ اَمیرَالمومنینَ".

3- دعای "یا ذَالَّذی کانَ..." خوانده شود .

4- دعای " اَللّهَمَّ اجعَل فیما تَقضی وَ..." خوانده شود.

اولین شب از شب‌های قدر است و شب قدر همان شبی است

که در تمام سال شبی به خوبی و فضیلت آن نمی‌رسد و عمل در آن بهتر است

 از عمل در هزار ماه و در آن شب تقدیر امور سال رقم می‌خورد

 و ملائکه و روح که اعظم ملائکه است در آن شب به اذن پروردگار

به زمین نازل می‌شوند و به خدمت امام زمان علیه‌السلام مشرف می‌شوند

 و آنچه برای هر کس مقدر شده است بر امام علیه السلام عرض می‌کنند.

اعمال شب قدر بر دو نوع است:

 یکی آن که در هر سه شب انجام می‌شود و دیگر آن که مخصوص هر شبی است.

اعمالی که در هر سه شب مشترک است:

1- غسل. (مقارن غروب آفتاب، که بهتر است نماز عشاء را با غسل خواند.)

2- دو رکعت نماز وارد شده است که در هر رکعت بعد از حمد،

هفت مرتبه توحید بخواند و بعد از فراغ هفتاد مرتبه اَستَغفُرِاللهَ وَ اَتوبُ اِلَیهِ

و در روایتی است که از جای خود برنخیزد تا حق تعالی او و پدر و مادرش را بیامرزد.

3- قرآن مجید را بگشاید و بگذارد در مقابل خود و بگوید:

 اَللّهُمَّ اِنّی اَسئَلُِکَ بِکِتابِکَ المُنزَلِ وَ ما فیهِ اسمُکَ الاَکبَرُ و

 اَسماؤُکَ الحُسنی وَ ما یُخافُ وَ یُرجی اَن تَجعَلَنی مِن عُتَقائِکَ مِنَ النّار.

 پس هر حاجت که دارد بخواهد.

4- مصحف شریف را بگیرد و بر سر بگذارد و بگوید:

اَللّهمَّ بِحَقِّ هذاالقُرآنِ وَ بِحَقِّ مَن اَرسَلتَه بِه وَ بِحَقِ کُلِّ مومنٍ

 مَدَحتَه ُ فیهِ وَ بِحَقِّکَ عَلَیهِم فلا اَحَدَ اَعرَفُبِ بِحَقِّکَ مِنکَ.

ده مرتبه بگوید: بِکَ یا الله

ده مرتبه: بِمُحَمَّدٍ

ده مرتبه: بِعلیٍّ

ده مرتبه: بِفاطِمَةَ

ده مرتبه: بِالحَسَنِ

ده مرتبه: بِالحُسَین ِ

ده مرتبه: بِعلیّ بنِ الحُسین

ده مرتبه: بِمُحَمَّدِ بنِ عَلِیٍّ

ده مرتبه: بِجَعفَر بنِ مُحَمَّدٍ

ده مرتبه: بِموُسی بنِ جَعفَر ٍ

ده مرتبه: بِعلیِّ بنِ مُوسی

ده مرتبه: بِمُحَمَّدِ بنِ عَلِیٍّ

ده مرتبه: بِعَلِیِّ بنِ مُحَمَّدٍ

ده مرتبه: بِالحَسَنِ بنِ عَلِیٍّ

ده مرتبه: بِالحُجَّةِ.

پس از این عمل هر حاجتی که داری طلب کن.

5- زیارت امام حسین علیه السلام است؛ که در روایت آمده است

 که چون شب قدر می‌شود منادی از آسمان هفتم ندا می‌کند که حق تعالی آمرزید

هر کسی را که به زیارت قبر امام حسین علیه السلام آمده است.

6- احیا داشتن این شب‌ها. در روایت آمده هر کس احیا کند

 شب قدر را گناهان او آمرزیده شود هر چند به عدد ستارگان آسمان

 و سنگینی کوه‌ها و وزن دریاها باشد.

7- صد رکعت نماز بخواند که فضیلت بسیار دارد،

 و افضل آنست که در هر رکعت بعد از حمد ده مرتبه توحید بخواند.

8- این دعا خوانده شود:

 اَللّهُمَّ اِنّی اَمسَیتُ لَکَ عَبدًا داخِرًا لا اَملِکُ لِنَفسی وَ اَعتَرِفُ...