پیامبری ادریس علیه السلام

حضرت ادریسعلیه السلام از جمله پیامبرانى است که در قرآن کریم، از آنان یاد شده است.خداى سبحان فرمود:

(56) وَرَفَعْناهُ مَکاناً عَلِیّاً (57)

سوره مبارکه مریم ، آیات 56

قرآن کریم ، وى را به صفاتى چون صبر، راستگویى و برخوردار از مقام برجسته توصیف فرموده است.

نظر دانشمندان درباره وى این است که او نخستین پیامبرى بود که جبرئیل علیه السلام براى ارشاد و هدایت نسل قابیل - فرزند حضرت آدم

قرآن کریم، درباره زندگى و دستوراتِ دین و آیین ادریس علیه السلام  مشروحاً سخن نگفته است، چنانکه سند تاریخى و پا برجایى هم از زندگى او در دست نیست. معتبرترین کتابى که درباره او سخن گفته "

تاریخ الحکماء

" است که در اینجا به بیان برخى مطالب پراکنده ‏اى که در آن وجود دارد مى ‏پردازیم، البته نه به عنوان این‏ که این مطالب حقایقى بى‏ چون و چراست، بلکه از باب آگاهى.

نظریه یک

اندیشمندان در مورد زادگاه و محل نشو و نماى آن حضرت اختلاف دارند. عده ‏اى گفته ‏اند: وى در مصر متولد شده و او را "هرمس الهرامسه" نامیده ‏اند و زادگاهش در «منف» (نام شهرى در مصر) است و نیز گفته ‏اند نام وى به زبان یونانى "ارمیس"بوده که معناى عربى آن "هرمس" و به زبان عبرى "خنوخ" و در عربى "اخنوخ" تلقى شده است و خداى مهربان او را در قرآن که به زبان عربى آشکار نازل شده "ادریس" خوانده است.

هرمس (ادریس) از مصر بیرون رفت و در زمین گردش کرد و سپس به آن سرزمین بازگشت، [سرانجام‏] خداوند او را در سن هشتاد و دو سالگى به نزد خود بالا برد (از دنیا رفت) .

نظریه دو

دسته ‏اى دیگر معتقدند که ادریس علیه السلام  در بابِل متولّد و در همانجا بزرگ شد. وى در اوایل عمر خویش از علوم شیث بن آدم که جدّ اعلاى او بود بهره مى ‏جست و آنگاه که به حدّ کمال رسید، خداوند بدو نبوّت و پیامبرى عنایت فرمود. آن حضرت، مردمِ فاسد را از مخالفتِ با آیین حضرت آدم و شیث علیه السلام  نهى مى ‏کرد و [در این راستا] عده ‏اى اندک از او اطاعت کرده و بیشتر آنان با وى به مخالفت برخاستند . از این رو او و پیروانش از آن سامان بیرون رفته تا به مصر رسیدند.

ادریس علیه السلام  و همراهانش در مصر اقامت گزیدند و مردم را به امر به معروف و نهى از منکر و اطاعت از خداى مهربان دعوت کردند، چنان‏ که گفته شده:

وى مردم را به آیین الهى و یگانگى خدا و پرستش آفریدگار و رهایى مردم از عذاب آخرت به وسیله کردار شایسته در دنیا دعوت نمود و آنها را بر بى ‏رغبتى به دنیا و رفتار عادلانه تشویق کرد و دستور داد تا آنگونه که وى مى ‏گوید نماز به جاى آورند و دستور داد ایام مشخصى در هر ماه روزه بگیرند و آنها را به جهاد براى مبارزه با دشمنانِ دین و آیین خود تشویق و براى دستگیرى از مستمندان به آنان دستور پرداخت زکات را صادر فرمود.

جمله ی " الایمان بالله یورث الظفر

: ایمان به خدا پیروزى را در پى دارد

"

برنگین انگشترى وى منقوش بود و بر کمربندى که هنگام نماز میّت مى ‏پوشید، این جمله نوشته شده بود:

 وَإِسْمعِیلَ وَإِدْرِیسَ وَذَاالْکِفْلِ کُلٌّ مِنَ الصّابِرِینَ

سوره مبارکه انبیاء ، آیه 85

وَاذکُرْ فِى الکِتابِ إِدْرِیسَ إِنَّهُ کانَ صِدِّیقاً نَبِیّاً